Şener Levent

Unutulmuş nesillerimizin bir zamanlar gür seslerinin yankılandığı meydandan geçip giderken, küllenmiş sevdaların cesetlerine de bir selam uçuruyorum… Tok sesler… İnançlı sesler… “Bağımsız bağlantısız, üslerden arınmış Kıbrıs”… Hey Kıbrıs! Benim sevgili yarim… Söyle nerdeyim? Sesini kaybeden bu şehir senin şehrin mi? Flamaları ve kızıl bayrakları ile geçip gitti alaylar… Devrim bıyıkları ve geniş paçalı pantolonları ile yollara yol, ırmaklara ırmak uladılar… Tükürürüm bu meydana hatırlamazsa…...

Yurdum için “Yazın sıcağından, kışın çamurundan, Türkün ağalığından ve Rumun çalımındangeçilmez” diyen sömürgeci İngiliz komiserine söyleyecek lafım yok, ama sana var… Hisarlarında gabbar çiçekleri büyüyen, kırmızı ve menekşe cemilelerin duvarlarımızla sarmaş dolaş olduğu, bir zamanlar akan pınarların ve sokak çeşmelerinin artık akamadığı, narenciyenin kuruduğu, kumarhanelerin yeşerdiği, bir yarısından diğer yarısına pasaportla geçilen, evleri nostaljik yasemin ve ful tüten, nasılsın diye soran