Unutulmuş nesillerimizin bir zamanlar gür seslerinin yankılandığı meydandan geçip giderken, küllenmiş sevdaların cesetlerine de bir selam uçuruyorum… Tok sesler… İnançlı sesler… “Bağımsız bağlantısız, üslerden arınmış Kıbrıs”… Hey Kıbrıs! Benim sevgili yarim… Söyle nerdeyim? Sesini kaybeden bu şehir senin şehrin mi? Flamaları ve kızıl bayrakları ile geçip gitti alaylar… Devrim bıyıkları ve geniş paçalı pantolonları ile yollara yol, ırmaklara ırmak uladılar… Tükürürüm bu meyda
